Mini poradnik dla początkujących, niedoświadczonych lekarzy.

Na tej zasadzie przyjmuje się następujący podział substancji chemicznych według stopnia ich toksyczności.

Związki należące do klas liii toksyczności określa się potocznie jako wybitnie silne toksycznie, do III i IV jako średnie i słabo toksyczne, a do V jako praktycznie nietok­syczne. Klasyfikacja ta stwarza możliwość ogólnej orientacji o toksyczności powsze­chnie używanych związków chemicznych przez oznakowanie opakowań produktów handlowych. Nawet taka wstępna infor­macja o toksyczności związku lub prepara­tu bywa bardzo przydatna w toksykologii klinicznej.

Read Users' Comments (0)

Trucizną jest więc każda substancja chemi­czna, której dawka toksyczna jest stosun­kowo niewielka. Określenie takie odpo­wiada istocie pojęcia, ale nie ułatwia w praktyce orzeczenia, czy dana substan­cja jest trucizną, czy też nie. Proponowano, by przyjąć jako graniczną dawkę 50 g. O wiele właściwsza wydaje się jednak współczesna kwalifikacja substancji che­micznych jako potencjalnych trucizn wed­ług stopnia albo klas toksyczności. Oparto ją na przypuszczalnej dawce śmiertelnej dla dorosłego człowieka ważącego 70 kg, o której można pośrednio wnosić z dawek śmiertelnych dla zwierząt. Za wartość po­równawczą przyjmuje się przy tym DLso. Jest to dawka, którą ustala się w tok­sykologii eksperymentalnej dla oceny ostrej toksyczności. DL oznacza dawkę śmiertelną (dosis letalis). DLsojestto ilość substancji, która podana zwierzętom okre­ślonego gatunku powoduje śmierć połowy zwierząt w badanej grupie, w odpowied­nio krótkim czasie (24—48 godzin).

Read Users' Comments (0)

Z poprzedniego tematu wynika, że prawie każda substancja — w pewnych okolicznoś­ciach, a przede wszystkim w odpowiednio dużej dawce — może wywołać zatrucie. Za truciznę należy więc uważać każdą sub­stancję, która wprowadzona do organizmu jakąkolwiek drogą, w stosunkowo małej ilości, wskutek swych właściwości fizyko­chemicznych może wywołać zmiany struk­tury lub zaburzenia czynności organizmu, których wynikiem jest choroba lub śmierć.

Read Users' Comments (0)

Podstawowe pojęcia z zakresu toksykologii

Osobną grupę wśród przyczyn chorób sta­nowią czynniki chemiczne. Choroby po­wstałe wskutek działania czynników che­micznych na organizm nazywamy zatru­ciami, a substancje chemiczne, które je wywołują, truciznami lub jadami. Zatrucia należą do chorób o określonej etiologii, a rozpoznanie ich opiera się przede wszys­tkim na stwierdzeniu czynnika chorobo­twórczego.

Definicja trucizny

Odpowiedź na pytanie, które substancje chemiczne można lub należy zaliczyć do trucizn, wymaga bliższego zdefiniowania pojęcia trucizny. Jest to nieodzowne przy wszelkich rozważaniach na temat patoge­nezy i kliniki zatruć. Wiadomo, że od okreś­lonych właściwości czynnika chorobo­twórczego zależy jego sposób działania na organizm, a od tego z kolei obraz kliniczny i przebieg choroby. Znajomość tych zale­żności (inaczej mówiąc znajomość etiopatogenezy) jest warunkiem zrozumienia zja­wisk klinicznych w każdej chorobie. Pojęcia trucizny nie da się krótko i jedno­znacznie zdefiniować, mimo że w potocz­nym użyciu termin ten wydaje się cał­kowicie zrozumiały. Ta sama substancja — zależnie od dawki, drogi wprowadzenia do organizmu, wieku, płci, stanu zdrowia — może powodować całkowicie odmien­ne skutki: może działać leczniczo lub szko­dliwie, albo też nie wykazuje żadnego uchwytnego działania.

Read Users' Comments (0)

Pierwsze objawy chorobowe zakażenia tęgoryjcem dwunastnicy to objawy miejs­cowe, w postaci zapalenia skóry w okresie przenikania larw poprzez nią do naczyń. Bardziej burzliwe objawy ogólne wystę­pują w okresie wędrowania larw. W trze­ciej fazie pobytu w jelitach robaki pasożyt­nicze przyczepiają się swoimi jakby zębami do błony śluzowej jelita, uszkadzając ją i powodując przewlekłe krwawienie. Ży­wią się krwią gospodarza, stąd zakażenie tym pasożytem sprzyja postępującej niedokrwistości. Jeden pasożyt, niezależnie od powodowania przedłużonego krwa­wienia z uszkodzonej błony śluzowej (wydziela wydzielinę utrudniającą krzepnięcie krwi), wypija dziennie ok. 1 ml krwi. W przypadku intensywnej inwazji, która może niekiedy liczyć od kilkuset do kilku tysięcy osobników, może szybko wystąpić niedokrwistość. Oprócz niedokrwistości ankylostomatoza manifestuje się bólami brzucha, zaburzeniami żołądkowo-jelito-wymi, postępującym osłabieniem oraz wy­chudzeniem itp.

Środowisko kopalń węglowych sprzyja bytowaniu tego pasożyta i szerzeniu się ankylostomatozy, zwanej też ankylostomozą.

Read Users' Comments (0)

Ankylostomatoza,czyli zakażenie tęgoryjcem dwunastnicy

Choroba wywołana zakażeniem tęgoryj­cem dwunastnicy zwana też chorobą tę-goryjcową, występuje niezmiernie rzadko. Została jednak rozpoznana w okresie po­wojennym w Polsce na obszarze kopalń śląskich. Pasożyt jest niewielki, przeciętnie ma ok. 15 mm długości. Samica składa do 10000 jajeczek, z których w warunkach sprzyjających rozwijają się larwy. Jeśli po 5—6 dniach życia w ziemi larwy te dostaną się na skórę człowieka, przenikają bardzo szybko do naczyń chłonnych i krwionoś­nych, skąd z krwią wędrują do serca i na­rządu oddechowego, a następnie przez tchawicę i jamę ustną do przewodu pokar­mowego.

Read Users' Comments (0)

Larwy robaka do organizmu człowieka wnikają przez skórę (głównie nóg), do naczyń krwionośnych, a następnie prze­mieszczają się przez serce, płuca do dwu­nastnicy i dalszych części jelita cienkiego, gdzie zagnieżdżają się, dochodząc po ok. 4 tygodniach do dojrzałości płciowej. Ze składanych wówczas jaj rozwijają się lar­wy, które przedostają się do światła jelita i z kałem wydostają się na zewnątrz. Niekiedy zakażenie rozwija się w następst­wie zakażenia drogą pokarmową (żyw

leczenie często jest nieskuteczne. W zwią­zku z tym zazwyczaj trzeba je powtarzać kilkakrotnie.

•   Zapobieganie zakażeniu węgorkiem je­
litowym — podobnie jak i w odniesieniu
do innych inwazji pasożytniczych — spro­wadza się do:

• przestrzegania   podstawowych   zasad
  codziennej higieny osobistej,
• utrzymywania w należytym stanie sani­
  tarnym otoczenia,
• rygorystycznego   przestrzegania   pod­
  stawowych zasad higieny żywienia co­
  dziennego (picia tylko płynów przego­
  towanych, spożywania jarzyn i owo­
  ców tylko po ich wcześniejszym ob­
  myciu itp.).

Read Users' Comments (0)

Węgorzyca, czyli zakażenie węgorkiem jelitowym

Jest to coraz częściej ostatnio spotykana choroba pasożytnicza, zwłaszcza w rejo­nach południowo-wschodnich kraju, sze­roko rozprzestrzeniona w gorących krajach Afryki, Ameryki i Azji. Wywołuje ją niewielki, długości ok. 2 mm robak kształtu nitkowatego, zwany węgor­kiem jelitowym, pasożytujący w jelicie cie­nkim. Człowiek jest jego jedynym żywicie­lem. Pasożyt może przeżyć ok. 1—2 lat .

Read Users' Comments (0)

Częstość zachorowań na włośnicę wśród ludzi zależy przede wszystkim od sposobu i dokładności kontrolowania mięsa zarów­no w rzeźniach, jak i w indywidualnym uboju gospodarczym oraz odstrzelonych dzików. Badanie to polega na mikrosko­powym poszukiwaniu otorbionych larw włośnia w mięsie wieprzowym przezna­czonym do konsumpcji.

Zapobieganie zarażeniu włośniem krę­tym polega na:

niejedzeniu mięsa nie badanego,

pełnej likwidacji tuszek mięsnych, w których stwierdzono larwy włośnia,

unikaniu spożywania mięsa nie dogoto-wanego i nie dowędzonego,

skutecznym likwidowaniu wszelkich możliwych źródeł i ogniw zakażenia.

Read Users' Comments (0)

Rozpoznanie włośnicy ustala się na podstawie charakterystycznego zespołu objawów klinicznych oraz wykrycia za po­mocą biopsji larw w mięśniach człowieka podejrzanego o włośnicę. Pomocne mogą też być alergiczne testy skórne oraz od­czyny serologiczne krwi. Badanie biopty-czne mięśni jest uzasadnione po 10 dniach od zakażenia, a próba skórna po 3 tygod­niach od zakażenia. Wystąpienie grupowe podobnych stanów chorobowych w okre­ślonych okolicznościach, np. spożycia mięsa z tego samego źródła, ułatwia roz­poznanie.

Leczenie choroby prowadzi wyłącznie lekarz w warunkach szpitalnych. Tylko wczesne zgłoszenie się do lekarza i natych­miastowe podjęcie właściwego leczenia może do pewnego stopnia zmniejszyć na­silenie objawów choroby i jej skutki po­przez uniemożliwienie wydalania młodych larw w jelitach przez dojrzałe samice włoś­nia.

Read Users' Comments (0)